امام جعفر صادق(ع) فرمودند:

من سرّه ان یکون من اصحاب القائم فلینتظر و لیعمل بالورع و محاسن الاخلاق و هو منتظر.

هر کس خوشحال می‌شود و دوست دارد که درشمارِ یاران حضرت مهدی(عج) باشد، باید سه ویژگی داشته باشد: منتظر بودن، با ورع بودن، اخلاق کریمانه و بزرگوارانه داشتن. و او منتظر واقعی مهدی موعود (عج) است.

1- منتظر بودن

انتظار کشیدن ـ که از وظایف یاران امام مهدی(عج) است ـ یک حالت و عمل قلبی و درونی‌ است که آثار و برکات فراوان بیرونی هم دارد.

آثار انتظار:

الف- انسان منتظر، دائماً به در نگاه می‌کند و چشم به ر اه است پیوسته در درون و باطن به عالم بالا نگاه می‌کند که آقایش چه زمانی تشریف می‌آورد.

پس اوّلین اثر انتظار، این است که انسان را دائماً به یاد منتظَر می‌اندازد؛ یعنی در حقیقت، انسان منتظِر، یک لحظه هم از یاد آن حضرت غافل نیست.

ب- دومین اثر، آماده شدن و مهیّا شدن برای آمدن امام زمان(عج) است. شخصی از امام صادق(ع) می‌پرسد: متی الفرج؛ گشایش و فرج شما اهل بیت(ع) چه زمانی است؟ امام فرمودند: مالک و الفرج و انت ممن ترید الدّنیا!؟؛ تو را به فرج چه کار در حالی که از کسانی هستی که دنیا را می‌خواهند و دنیاطلبند؟! کسی می‌پرسد فرج چه زمانی است، که خود را برای آن ساخته و آماده کرده است. تو فرج را برای آن می‌خواهی که دنیایت آباد شود! مشکلات اقتصادی و سیاسی برود! تو خود آقا را نمی‌خواهی. آقا بیاید تا دنیایت را آباد کند. بنابراین پرسشت بی‌جاست!»
پس مهم، آماده بودن برای ظهور است.

ج- اثر سوم انتظار، لحظه شماریِ انسانِ منتظر برای آمدن آن حضرت(عج) است. لحظه لحظه می‌گوید: خدا کند تو بیایی!.

در احادیثی به نقل از تحف العقول، حضرت عسکری(ع) خطاب به شیعیانش می فرماید:

1- شما را سفارش می کنم به کوشش و راستگویی و اینکه امانت هر کسی را که به شما امانتی سپرده است، به او بازگردانید چه آن شخص، نیکوکار باشد چه تبهکار.

2- برای همسایگان خود، همسایگان خوبی باشید. با آنان نماز گزارید، در تشییع جنازه های شان حاضر شوید و مریضان آنان را عیادت و حقوق شان را ادا کنید.

3- اگر کسی از شما راستگو باشد و ادای امانت کند و با مردم خوش رفتار باشد، آن زمان مردم می گویند: «این، یک شیعه است.» و همین مسأله، من را شادمان می کند.

4-  از خدا بترسید و تقوای الهی را پیشه خود سازید و با اعمالتان زیور و زینت برای ما باشید و مایه زشتی و بد نامی ما نباشید.

5- ليست العبادة كثرة الصيام و الصلاة و إنّما العبادة كثرة التفكّر في أمر الله.  عبادت در اين نيست كه انسان نمازهاي زياد بخواند، روزه‌هاي زياد بگيرد البته نماز واجب و نماز مستحب و نافله هم مشخص است اما بيش از آن مقدار انسان بايد وقت را صرف در معرفت بكند لذا فرمود: اساس عبادت آن تفكّر است آن مقصدشناسي و مقصوديابي است.

6- سفارش به تقوا :

 «أورع الناس من وقف عند الشبهة وأعبد الناس من أقام علي الفرائض وأزهد الناس من ترك الحرام وأشد الناس اجتهاداً من ترك الذنوب»؛ پرهيزگارترين مردم كسي است كه وارد كار مُشتَبه، سخن مُشتَبه و عقايد مُشتَبه نشود؛ مطلبي كه مبرهَن نيست آن را نپذيرد تا ورع فكري داشته باشد؛ سخني كه مستدل نيست نگويد تا ورع در گفتار و نوشتار داشته باشد و كار مشكوك نكند تا در مقام كردار و عمل متورع باشد، فرائض الهي را انجام بدهد تا جزء عابدترين مردم عصر خود باشد، از محرّمات بپرهيزد تا جزء زاهدترين مردم عصرش باشد و بكوشد كه از گناه نجات پيدا كند.

سیاست (Diplomacy, Policy)

     سياست در لغت از ريشه «سَوَسَ - ساس» است چنان­که در فرهنگ­نامه­ها به معانی ذیل آمده است: حکومت کردن، حکومت، داوری، تنبیه (معین، 1388، کلمه سیاست). امور مربوط به اداره کشور، برنامه کار یا شیوه عمل یک فرد یا نهاد یا کشور برای اداره امور، تدبیر و درایت و خردمندی بویژه در اداره امور، حسابگری­های زیرکانه و منفعت­جویانه (انوری، 1381، ذیل کلمه سیاست). ابن منظور در معنای آن به اصل، طبع، خلق و سجیّت اشاره نموده است.(ابن منظور، 1992ق، ماده سوس) و طریحی، آن را به معنای اقدام بر کاری بر اساس مصالح و رعایت منافع آورده است. (طریحی، بی­تا، ماده سوس)

خواجه نصيرالدين طوسى در تبيين مفهوم سياست مى‏نويسد: انسان به طور طبيعى بايد زندگى اجتماعى داشته باشد و لازمه زندگى اجتماعى تزاحم‏ و برخورد افراد و گروه­ها با يكديگر است كه در نتيجه، به فساد و فناى جامعه منجر خواهد شد. از اين­رو، بايد تدبيرى انديشيد تا هر گروهى در جايگاه شايسته خويش قرار گيرد، به حقّ خود قانع شود و دستش از تجاوز و تصرّف عدوانى در حقوق ديگران كوتاه گردد و در گردش چرخ اجتماع سهيم شود. چنين تدبيرى را سياست نامند.(طوسى، 1360: 210)

امام خمینی (ره) (Imam Khomeini )

     امام خمینی (ره) در 20 جمادی الثّانی سال 1320 ه.ق. (سالروز ولادت حضرت فاطمه زهراء س) مطابق با اوّل مهر ماه 1281 ه.ش. در شهرستان خمین از توابع استان مرکزی پا به عرصه وجود نهاد. آن حضرت، فقيهى اصولى، فيلسوفى عارف، مفسّرى نكته­سنج، سياستمدارى مؤمن و آگاه، مرجعى شجاع و با تقوا، عالمى عامل و ... در يك كلام، مظهر كامل اسلام ناب محمدى (ص) بود كه با تمام وجود خويش آن را دريافت و بدان عمل كرد و منادى و مبلّغ و مجرى آن شد. بنابراين مى‏توان گفت؛ عقيده، انديشه و عمل امام، در هر زمينه‏اى- از جمله تعليم و تربيت- همان نظر اسلام واقعى بود و آنچه از افكار و گفتار و كردار آن مربّى بزرگ مى ‏تراويد، همان تعاليم روح بخش و انسان­ساز اسلام بود كه توسط يكى از تربيت يافتگان آن دين جاويد، بيان مى‏شد. به عبارت ديگر، مبانى و منابع ديدگاه‏هاى امام راحل، در هر زمينه‏اى، قرآن و روايات معصومين (ع)، خرد ناب و علوم و انديشه‏هاى خالص بشرى بود و آن عالم فرزانه، با خمير مايه دينى و دستمايه علمى و ذهنى نقاد و انديشه‏اى آزاد وارد دنياى علم و سياست و اخلاق و تربيت شد و در ربع قرن توانست ملّتى متدين، شجاع، آزاده، مستقل و با اراده تربيت كند كه خود بهترين دليل بر موفقيت ديدگاه آن راد مرد الهى در صحنه تعليم وتربيت است.(الهامى نيا، 1386: 19)

Powered By
  BLOGFA.COM